Het corso is veel meer dan een praalwagen en bloemen. Het is saamhorigheid, passie en samenwerken. Niemand laat dat beter zien dan Johan (39) en Emma (31) Bakker-Kasteel, trotse ouders van een tweeling én fanatieke vrijwilligers bij de Kromme Akker.
Even voorstellen
Johan werkt als lead integratiespecialist bij Unica en is in zijn vrije tijd vaak te vinden op het voetbalveld, tennisbaan of tijdens een rondje hardlopen. Emma is assistant professor en doet onderzoek naar microplastics aan de Universiteit Utrecht. Haar creatieve energie vindt ze terug in puzzelen, lezen en aerial yoga. Samen delen ze één grote hobby: het bloemencorso.
Hun grootste project thuis? Hun tweeling Luca en Boaz, die in oktober 2 jaar worden.
Vrijwilligerswerk combineren met ouderschap
“Het is wel een uitdaging sinds de tweeling er is,” vertelt Emma lachend. “We kunnen minder vaak samen bouwen, dus wisselen we elkaar af. Gelukkig is het bloemen prikken letterlijk tegenover ons huis, ideaal met de babyfoon erbij.”
Op corsozaterdag regelen ze oppas, want die dag willen ze natuurlijk geen moment missen.
Hoe het allemaal begon
Emma kwam al jong in aanraking met het corso. “Als kind woonde ik op de Molenkamp en ging ik met de buren mee prikken. Mijn ouders deden niets met het corso, maar gelukkig mocht ik altijd aansluiten.” Johan ontdekte het corso pas later. In 2014 namen ze samen het initiatief om in hun toenmalige wijk Blankensgoed een wagen te starten. “We hebben letterlijk brieven door alle brievenbussen gedaan. En met succes: in 2015 reed onze eerste wagen mee!”
Na een paar mooie jaren verhuisden ze naar de Kromme Akker, waar ze sindsdien actief zijn.
Wat maakt het corso zo bijzonder?
“Het is het samen toewerken naar iets groots,” zegt Johan. “De saamhorigheid in de buurt, de nacht doorwerken en samen lachen en zingen: het schept echt een band.”
Emma vult aan: “En dat we dit samen kunnen doen, maakt het nog mooier. In september gaat het bij ons thuis bijna alleen nog maar over het corso.”
Taken en tradities
Binnen de Kromme Akker is het altijd gezellig. Johan is vaker te vinden bij de technische kant van de wagen, terwijl Emma zich richt op de details en de kleuren van de bloemen. “Daarnaast pakken we alles op wat nodig is, van figuratie aankleden tot kleine klusjes.”
Tradities zijn er ook genoeg: muziek van Gerda, een drankje na het bouwen en natuurlijk de nodige meezingers in de nachtelijke uren.
Tip voor nieuwe vrijwilligers
Emma: “Gewoon een keer proberen! Kom langs op een bouwavond, drink een kop koffie of biertje en proef de sfeer. Begin bijvoorbeeld met bloemen prikken: laagdrempelig en heel gezellig. Voor je het weet ben je verkocht.”
